ชีวิตคนเรามันก็ไม่ได้จะเลิศเลอ สวยงามตลอดเวลาใช่ไม๊คะ.....

เมื่อวานสอบไปแล้ว ข้อเขียนก็ช่างมัน เตรียมตัวว่าต้องทำไม่ได้ พอมันไม่ได้จริงๆ ก็เข้าใจ แต่พอสัมภาษณ์ ตอนแรกคิดว่าน่าจะหมูหวาน โอ้ว...เจอชื่ออาจารย์ ผิดคาดคะผิดคาด อาจารย์โหดมาก ถึงมากที่สุด ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...ระวังตัวดีๆ...อาจารย์ท่านนี้ชื่อ 中馬 อ่านว่า ชูมะ.. เวลาท่านถามเกี่ยวกับวิจัย ที ไม่ว่าใครที่ไหนก็ต้องหน้าซีด

อาจารย์เป็นคนญี่ปุ่นที่เหมือนใจดี แต่...วิชาการ พระข้าเจ้า..โหดเหลือไร ส่วนตัวเราเองไม่เคยเรียนด้วย เพราะอ.สอน Innovation Management ส่วนเราเรียนEconomics ตลอด ไม่เคยแม้กระทั่งได้ยินชื่อ ฟังเรื่องมาจากเพื่อนได้ความว่า..อ.เป็นคนเก่งเรื่องดาต้ามากๆ แม้กระทั่งอาจารย์ด้วยกันเองพรีเซ็นต์ อาจารย์ชูมะนี่ ก็ติดหนึ่งในสามของคนที่ห้ามแม้กระทั่งเปิดปากถาม ไม่งั้นก็เดี้ยงกันเป็นแถวๆ...เข้าใจจริงๆ เข้าใจเลย...

อาจารย์ยิงเราไม่หยุด ตั้งตัวก็ไม่ถูก ภาษาญี่ปุ่นก็เท่าหางอึ่ง ฟังคำถาม อาจารย์เสียงเบาอีก ยังไม่ทันคิด ก็ต้องตอบแล้ว เครียดจริงๆ ยิ่งแต่ละคำถามหนูก็สรรหาคำตอบไม่ได้ เฮ้อ ทำไมมันยากเย็นแบบนี้นะ สัมภาษณ์ไป น้ำตาคลอไป ดีในใส่แว่น ถ้าใส่คอนแทกซ์ คงหลุดไปแล้ว สามสิบนาทีในนั้น มันช่างยาวนานเหมือนเป็นชั่วโมง ในห้องนั่น มันหนาวเหมือนอยู่ขั้วโลก หน้าอาจารย์แต่ละคน ก็ไร้ซึ่งรอยยิ้มเสียเสียเลย ลำตัว ก็เจ็บไปด้วยแผลโดนแล่ และ ย่างเกรียม โดยอาจารย์ ส่วนที่สำคัญ ใจ ก็ได้หลุดลอย ไปไหนต่อไหน มิหนำซ้ำเจ็บเหมือนโดนใครเอาอะไรมาแทง ก็เล่นถามคำถามที่แก้ไม่ได้ตอบไม่ได้นิคะ..เจ็บใจก็เป็นเรื่องธรรมดา ที่เราเกิดมาไม่ฉลาดเอง

สามสิบนาทีผ่านไป อาจารย์บอก โอเค ไปเหอะ...หันหลังให้อาจารย์ทั้งสาม เปิดประตูออกมา หลังจากนั้น ทำนบน้ำตาก็ไมสามารถทนทานได้ มันก็ได้แตกออกมาเหมือนสายน้ำที่ปนเลือด เราร้องไห้นานมากๆ ร้องตั้งแต่ทุ่ม ยัน เที่ยงคืน จนผลอยหลับไป วันนีตื่นมา ตาบวมจนแทบจะไม่เห็นตาเลย เฮ้อ....

หรือว่า เราจะไม่เก่งพอ ไม่เหมาะสมกับการเรียน ปริญญาเอก เราควรจะทำอะไรต่อไป

อยากให้ตัวเองแข็งแรงมากกว่านี้ โดยเฉพาะจิตใจ อ่อนแอไปมากเกินไปแล้ว ตอนนี้คิดอะไรไม่ได้ นอกจากรอเวลาให้หายดี แล้วกลับมาทำเปเปอร์ที่ห่วยๆต่อไป　อย่างน้อย ก็ต้องทำให้ทันพรีเซ็นต์วันเสาร์นี้ สามอาทิตย์ติดแล้วคะ...จะตายไม๊ปอม..

ปล.คิดถึงทุกๆคนมาก

あっぱ、

昨日ごめんね。一敗泣いちゃって話せなかった。でもさあ、電話してくれて本当にありがとう。韓国で楽しんで来てね。帰ったらへんな人たくさん待っているよ。今先輩と子供どうがなあ。知りたいよね。でも、私土曜日の発表全然準備してないだ。今日ただ、遊んだはかりなの。心はまだ安定ではない、どうしお？　一応今晩あっぱに電話するよ。今から後輩とたんぽぽでカンジャタン食べに行く。嬉しい　：－）

สอบแปลไปแล้วเมื่อเช้า....ตอนนี้เซ็งอย่างรุนแรง.......

ภาษาอังกฤษง่าย อ่านแล้วปรื๋อมาก แต่เขียนญีปุ่นไม่ออก ออกมาสองหน้ากระดาษเอสี่ ให้เวลาสองชั่วโมง ปอมจะทำทันเหรอคะ... เขียนไปแบบว่า ใช้ภาษาพูดสุดขีด ปนไปปนมา อ.จะอ่านออกไม๊ ไม่มีเวลาแม้กระทั่งนั่งนึกคำศัพท์ เขียนอังกฤษทับศัพท์ไปก็เยอะ เขียนตัวฮิรางานะก็เพียบ คิดแล้วเศร้าใจจริงๆ พอถึงตอนสุดท้าย ทฤษฎีทะลึ่งมาหักมุม อีก ปอมก็ทำไม่ทัน ได้แต่มองตาปริบๆ อยากเขียนต่อจริงๆ เพราะคิดว่าเป็นจุดสำคัญทีเดียว แต่...ไว้เกิดใหม่เป็นคนญี่ปุ่นก่อนนะ...

สอบไปแล้วถามว่าสบายใจไม๊ ก็สบายนะ เหนือยมาสามเดือน ได้แค่นี้เองเหรอ ท่าทางเราไม่มีหัวสมองเรื่องภาษาจริงๆ เข็ญไม่ขึ้น แต่ก็นะ จบแล้วผ่านแล้ว ตอนนี้ก็รอผลอย่างเดียว ไม่ได้ก็เอาวะ ไปกินน้ำบัวบกเรียน ECONOMICS ต่อไปแล้วกัน..

แล้วตอนนี้จะต้องไปสอบสัมภาษณ์แล้ว จะทำได้ไม๊คะ..ต้องรอดู...เมื่อกี้แอบตาไวเห็นชื่ออาจารย์ที่จะเข้าห้องเชือดหมู...อ.โหดอะ....แงๆๆๆ ท่าทางออกมาต้องตัวเกรียม แล้วก็โดนแล่ เป็นชิ้นๆแน่เลย ...... เพี้ยง ขอให้ตัวเองโชคดี....

สอบพรุ่งนี้แล้วคะ แปลจากอังกฤษเป็นญี่ปุ่นตอนเช้า แล้วก็ห้าโมงเย็นสอบสัมภาษณ์

จะทำได้ไม๊คะเนี่ย....เครียดมากๆๆๆๆๆ เฮ้อ ถอดใจไปแล้วหละ